Licencje i noty stron trzecich¶

Co ta strona twierdzi, a czego nie

Każdy komponent, który niosą dwa publikowane obrazy, jest wymieniony wraz ze swoją licencją i dowodem na nią, a każde zobowiązanie, które te licencje nakładają, jest albo spełnione w sposób nazwany na tej stronie, albo zapisane jako otwarte ustalenie z issue, które je trzyma. Nie mówi ona „wszystkie licencje są zgodne”: w chwili pisania otwarte jest jedno ustalenie i jest wypisane poniżej, a nie uśrednione. Dwa kolejne zostały przejrzane i rozstrzygnięte — komponent na AGPL, który ma własną sekcję, i obraz Redisa, który został wymieniony.

Sam AgenticOS jest na Apache-2.0 (LICENSE, NOTICE). To, co faktycznie uruchamia wdrożenie, to ten kod plus mniej więcej pięćset pakietów stron trzecich, dwa obrazy oparte na Debianie, garść fontów i ikon oraz te usługi i modele, które wdrożenie podłączy. Ta strona jest przeglądem tego wszystkiego: co jest w zakresie, jak powstaje inwentarz, o co prosi każda rodzina licencji i jak jest to zaspokojone oraz co zrobić, gdy zmienia się zależność albo model.

Co jest w zakresie¶

Warstwa	Skąd bierze się inwentarz	Dystrybuowane przez ten projekt?
Dystrybucje Pythona backendu	`backend/uv.lock`, rozwiązany dla Linuksa przez `uv export --no-dev`	Tak, w `agenticos-backend`
Pakiety npm frontendu	produkcyjne domknięcie `frontend/package.json`, z `frontend/bun.lock`	Tak, w `agenticos-frontend`
Obrazy bazowe i pakiety Debiana, które instaluje obraz backendu	`backend/Dockerfile`, `frontend/Dockerfile`	Tak, jako warstwy obu obrazów
Fonty, glify marki, dołączone pliki danych	`frontend/src/app/fonts/`, `NOTICE`, `backend/app/core/catalog/`	Tak
Obrazy usług, które wdrożenie uruchamia obok tych dwóch powyżej	pliki compose	Nie: pobiera je operator
Wagi modeli	wybierane per wdrożenie w profilu modelu	Nie: nigdy nie są dostarczane
Hostowani providerzy i usługi	konfigurowani per wdrożenie poświadczeniem w vaulcie	Nie: to umowa między wdrożeniem a providerem

Narzędzi deweloperskich i dokumentacyjnych (uv sync --dev, grupa zależności docs, devDependencies) nie ma ani w obrazach, ani w notach. Narzędzia budowania, które działają w etapie buildera i których nie ma w warstwie końcowej, takie jak uv, są zapisane w licenses/components.toml jako niedystrybuowane.

Inwentarz¶

Niosą go dwa pliki, a skrypt pilnuje, żeby były uczciwe.

THIRD_PARTY_NOTICES.md jest generowany i commitowany. Dla każdej dystrybucji w którymkolwiek z obrazów zapisuje nazwę, wersję, wyrażenie licencyjne SPDX, URL źródła oraz dowód, z którego odczytano licencję: nagłówek License-Expression, klasyfikator, treść samego pliku licencji, indeks pakietów albo override zapisany przez człowieka. Wypisuje też najpierw otwarte ustalenia, liczbę komponentów na licencję oraz komponenty zapisane ręcznie.

licenses/policy.toml trzyma decyzje. Wpis override to licencja, którą człowiek ustalił dla komponentu, którego metadane jej nie podają, wraz z dowodem, który przeczytał; obowiązuje tylko dopóki metadane milczą. Wpis notices to właściciel praw autorskich pakietu, który nie niesie pliku licencji i nie wymienia autora. Wpis review to decyzja dla komponentu na licencji typu copyleft, share-alike albo nieotwartej: accepted, mówiąca jak zobowiązanie jest spełnione, albo open, wskazująca issue, które je trzyma. licenses/components.toml zapisuje to, czego nie wie żaden lockfile: obrazy, pakiety Debiana, fonty, glify, pliki danych i obrazy usług, każde ze statusem i swoim zobowiązaniem.

scripts/license_inventory.py czyta wszystkie trzy. make licenses regeneruje noty; make licenses-check, uruchamiany przez job security i przez make check, regeneruje je w pamięci i wywala się, gdy:

zacommitowane noty różnią się od tego, do czego rozwiązują się teraz lockfile'e, w którymkolwiek komponencie, wersji, licencji albo źródle (komórka z dowodem nie jest porównywana: dwa wheele jednego wydania mogą nieść różne metadane, a ona zapisuje, skąd licencję odczytała ta konkretna maszyna);
metadane komponentu nie wymieniają żadnej licencji i żaden override jej nie zapisuje albo override jest zapisany dla komponentu, którego metadane teraz jednak licencję wymieniają;
pakiet nie niesie pliku licencji i albo nie wymienia autora (a żaden wpis notices nie zapisuje właściciela praw), albo deklaruje licencję, której tekstu nie ma pod frontend/licenses/texts/;
komponent jest na licencji ze zbioru do przeglądu i nie ma decyzji;
decyzję podjęto o innej licencji niż ta, którą komponent niesie teraz, bo zmieniła ją aktualizacja;
decyzja wymienia komponent, którego lockfile'e już nie rozwiązują.

Otwarte ustalenie, które jest śledzone, nie wywala checku. Linia werdyktu je zlicza: LICENSES: REVIEWED - 518 components, 1 open finding(s).

Nieznane u skanera to pytanie, a nie zgoda

Skrypt nigdy nie zgaduje. Samo BSD w polu License nie jest rozwiązywane do liczby klauzul na podstawie założenia; decyduje plik licencji, a jeśli i on jest nieczytelny, check wywala się dopóty, dopóki ktoś go nie przeczyta i nie zapisze odpowiedzi. Kolumna z dowodem w notach jest tym, co pozwala recenzentowi odróżnić licencję zadeklarowaną od wywnioskowanej.

Inwentarz jest tym, co instaluje wdrożenie, a nie tym, co ma maszyna uruchamiająca skrypt. Markery środowiskowe są ewaluowane dla Linuksa na obu architekturach, pod które budowane są obrazy, pakiety npm zależne od platformy są zachowywane tylko wtedy, gdy budują się dla Linuksa z glibc na x64 albo arm64, a pakietowi, którego maszyna nie ma, metadane są odczytywane z PyPI albo z rejestru npm. Nieudane odpytanie jest awarią całego przebiegu.

O co proszą licencje i jak jest to zaspokojone¶

Liczby poniżej pochodzą z not w chwili pisania; aktualną wartością jest sam plik not.

Rodzina licencji	Komponentów	Zobowiązanie	Jak jest spełnione
MIT, ISC, BSD-2-Clause, BSD-3-Clause, 0BSD, MIT-0, MIT-CMU, Unlicense	około 400	Zachować notę o prawach autorskich i tekst licencji przy kopiach	Plik licencji każdego pakietu jedzie w obrazie, obok kodu: każde `*.dist-info/` wheela w obrazie backendu, plik licencji każdego pakietu pod `/app/licenses/node_modules/<name>/` w obrazie frontendu. Noty je indeksują
Apache-2.0	około 90	Tekst licencji, informacja o zmianach, każdy plik `NOTICE`, który niesie pakiet	Jak wyżej; nic nie jest modyfikowane, więc nie ma zmian, o których trzeba informować
PSF-2.0, CNRI-Python, Zlib, CC0-1.0	kilka	Atrybucja albo nic	Jak wyżej
MPL-2.0 (`certifi`, `pathspec`, `tqdm`, część `orjson`)	4	Copyleft na poziomie plików: objęte pliki zostają na MPL, a ich źródła są dostępne	Używane bez modyfikacji; tekst licencji jedzie w obrazie; noty linkują źródła
LGPL-3.0-or-later (`psycopg2-binary`, `@img/sharp-libvips-linux-*`)	3	Tekst licencji, dostępność źródeł i możliwość podmiany biblioteki	Oba to osobno instalowane binaria ładowane dynamicznie, bez modyfikacji, wymienialne przez reinstalację; źródła zalinkowane w notach. Pakiety libvips nie publikują pliku licencji, więc obraz kładzie tekst LGPL obok nich
Artistic-1.0-Perl albo GPL-2.0-or-later (`text-unidecode`)	1	Podwójna; wzięta na Artistic License: nota i tekst	Plik licencji z wheela jedzie w obrazie
CC-BY-4.0 (`caniuse-lite`)	1	Atrybucja i link do źródła	Wymieniony wraz ze źródłem w notach
AGPL-3.0-only (`pymupdf`)	1	Copyleft sieciowy: obraz jest przekazywany na warunkach AGPL-3.0, a zmodyfikowane wdrożenie jest winne swoim użytkownikom zmodyfikowane źródła (art. 13)	Utrzymany świadomie, warunki nazwane: sekcja poniżej i plik `COPYING` wheela w obrazie
OFL-1.1 (Inter, Bricolage Grotesque, Geist Mono)	3 rodziny	Tekst licencji i noty o prawach autorskich przy fontach; zakaz sprzedaży samych fontów; zakaz używania zastrzeżonych nazw dla zmodyfikowanych fontów	`frontend/src/app/fonts/OFL.txt` niesie wszystkie trzy noty; fonty są serwowane bez modyfikacji
CC0-1.0, CC-BY-4.0, MIT (glify marki)	3 źródła	Atrybucja dla ikon Font Awesome; znaki pozostają znakami towarowymi swoich właścicieli	`NOTICE` wymienia źródła i stanowisko wobec znaków towarowych

Pakietowi, który nie publikuje pliku licencji, nie da się jej skopiować. Kilka pakietów npm w domknięciu jest właśnie takich, wśród nich @img/sharp-libvips-linux-x64 i jego bliźniak na arm64: biblioteka na LGPL bez kopii LGPL w tarballu. Takich jest też dziewięć wheeli, wśród nich tokenizers i liteparse. Dla każdego pakietu npm frontend/scripts/collect-licenses.ts zapisuje NOTICE wymieniające pakiet, jego zadeklarowaną licencję, autora i repozytorium, oraz kopiuje tekst każdej licencji z jego wyrażenia z frontend/licenses/texts/. Obraz backendu niesie te same teksty pod /app/licenses/texts/, a METADATA każdego wheela i tak wymienia jego licencję i autora. Licencja, której tekstu tam nie ma, wywala build obrazu frontendu, a make licenses-check wywala się wcześniej, na pull requeście, dla obu obrazów. Pakiet, który nie wymienia też autora, client-only, ma właściciela praw zapisanego w licenses/policy.toml pod notices, wraz z dowodem, i noty go niosą.

Obrazy bazowe zasługują na własne zdanie. python:3.12-slim i oven/bun:1 to Debian, czyli setki pakietów na warunkach GPL, LGPL, MIT i BSD. Debian trzyma licencję każdego pakietu w /usr/share/doc/<package>/copyright wewnątrz obrazu i publikuje odpowiadające źródła dla każdego binarium, które wysyła, i to na tym opiera się źródłowe zobowiązanie GPL i LGPL dla redystrybuowanego obrazu. Obraz backendu dokłada LibreOffice (MPL-2.0) i Tesseract (Apache-2.0) jako pakiety Debiana, używane bez modyfikacji jako osobne procesy. SBOM per wydanie zaplanowany w #1415 zapisze dokładny zbiór pakietów każdego obrazu; zanim to nastąpi, inwentarzem tej warstwy są Dockerfile'e i digesty obrazów bazowych.

Komponent na AGPL¶

Jeden komponent w obrazie backendu jest na copylefcie sieciowym i jest to jedyna licencja w tym zbiorze, która prosi o coś wdrożenie, a nie tylko nas.

pymupdf jest licencjonowany podwójnie: AGPL-3.0-only albo komercyjna licencja Artifex. Jest domyślnym parserem PDF-ów i jedynym z trzech, który wyciąga osadzone obrazy do opisania. AGPL jest jednokierunkowo kompatybilny z Apache-2.0: nasz kod wolno z nim łączyć, a powstały obraz jest wtedy przekazywany na warunkach AGPL-3.0.

#1602 ważył porzucenie go na rzecz LiteParse (Apache-2.0, i tak już zależność), schowanie go za świadome włączenie i utrzymanie go z nazwanymi warunkami. Jest utrzymany, a warunki są nazwane tutaj. Co to znaczy w praktyce:

Uruchamianie niezmodyfikowanego wydania. Nic się nie należy. AgenticOS jest publiczny i na Apache-2.0, więc źródła, na które wskazywałaby oferta z art. 13, są już opublikowane.
Modyfikowanie platformy i serwowanie jej przez sieć — przypadek, na który produkt self-hosted wprost zaprasza. Art. 13 AGPL-3.0 zobowiązuje takie wdrożenie do zaoferowania swoim użytkownikom zmodyfikowanych źródeł całości. To jest zobowiązanie, które trzeba przeczytać przed prywatnym forkiem, i to o nie zapyta przegląd bezpieczeństwa.
Wdrożenie, które nie może przyjąć tych warunków ma trzy wyjścia: kupić komercyjną licencję Artifex, ustawić parser PDF-ów kolekcji na liteparse i usunąć zależność w prywatnym buildzie albo trzymać swoje zmiany nieopublikowane, ale dostępne dla własnych użytkowników, o co art. 13 tak naprawdę prosi.

Nic innego w żadnym z obrazów nie niesie copyleftu sięgającego poza własne pliki.

Otwarte ustalenia¶

Każde ma issue; każde zostanie na tej liście, i na początku not, dopóki issue się nie zamknie i wpis w policy nie przejdzie na accepted albo komponentu nie będzie.

Jedno ustalenie zostało zamknięte przez wymianę komponentu, a nie przez jego przyjęcie. redis:7-alpine rozwiązuje się do Redisa 7.4, a od 7.4.0 Redis jest na RSALv2 albo SSPL-1.0, a nie BSD-3-Clause — żadna z nich nie jest zatwierdzona przez OSI. Nic przez to nie zostało złamane: obraz pobiera operator, zamiast być redystrybuowanym stąd, a RSALv2 pozwala uruchamiać Redisa wewnątrz własnej aplikacji, czyli robić to, co robi ten stos. Ustalenie było takie, że domyślne docker compose up startowało komponent nieotwarty, nic o tym nie mówiąc.

#1603 wymieniło go na valkey/valkey:8-alpine, fork Redisa 7.2 spod Linux Foundation na BSD-3-Clause. Valkey mówi tym samym protokołem, więc nazwa usługi, port, schemat URL-i redis:// i każde ustawienie REDIS_* pozostają bez zmian.

Runtime workbench sandboksa jest budowany na wdrożeniu z sandbox_runtimes.json: Python, Node, LibreOffice, poppler-utils (GPL) i lista pakietów PyPI rozwiązywana w czasie budowania. Nie jest nigdy publikowany przez ten projekt, więc nie ma czego redystrybuować, a narzędzia na GPL działają jako osobne procesy. Jest zapisany jako deployment-review: wdrożenie, które zbudowany obraz jednak opublikuje, jest winne oferty źródeł do niego.

Usługi hostowane i warunki providerów¶

API providera modeli, Logfire, Tavily, Brave, Exa, LlamaParse, Mem0, Daytona, Google Drive i S3 nie są oprogramowaniem, które ten projekt dystrybuuje, i nie mają licencji w powyższym sensie. Każde z nich to umowa o świadczenie usług między wdrożeniem a providerem, zawierana wtedy, gdy administrator zapisze poświadczenie tego providera w vaulcie. Warunki, które mają znaczenie dla przeglądu, to warunki providera: co dzieje się z promptami i dokumentami, które do niego trafiają, czy trenuje on na nich, gdzie dane są przetwarzane i jak długo są trzymane.

To jest pytanie o ochronę danych, a nie o licencje, i odpowiada się na nie per wdrożenie, a nie tutaj. SDK, które rozmawiają z tymi usługami, są zwykłymi pakietami w notach: klienci Anthropic, OpenAI, Google, Mistral, Cohere, Groq i xAI są wszyscy na MIT albo Apache-2.0.

Wagi modeli¶

W żadnym z dwóch obrazów nie ma wag modeli. Wdrożenie wybiera modele w profilach modeli; model zamknięty jest osiągany przez API swojego providera na warunkach tego providera, a model z otwartymi wagami jest pobierany przez wdrożenie na licencji, którą przypiął mu wydawca. Te licencje różnią się między sobą bardziej niż licencje oprogramowania i kilka z nich nie jest otwartoźródłowych w rozumieniu definicji OSI, nawet gdy wagi da się swobodnie pobrać.

Rodzina	Licencja, jak opublikowana wraz z wagami	Co sprawdzić przed wyborem
Qwen 2.5 i 3 (większość rozmiarów), Mistral 7B i Nemo, GPT-OSS, DeepSeek V3 i R1, Phi-4	Apache-2.0 albo MIT	Tylko atrybucja. Niektóre większe rozmiary Qwen 2.5 niosą zamiast tego licencję Qwen; przeczytaj kartę modelu
Llama 3.x	Llama Community License	Nie jest otwartoźródłowa: polityka dopuszczalnego użycia, atrybucja „Built with Llama” i osobna licencja powyżej progu miesięcznych aktywnych użytkowników
Gemma	Gemma Terms of Use	Nie jest otwartoźródłowa: polityka zakazanych zastosowań, która spływa na pochodne
Mistral Large i niektóre wydania Codestral	Mistral Research License albo licencja komercyjna	Tylko użycie badawcze i niekomercyjne, chyba że wykupiona licencja

Tabela jest orientacją, a nie dowodem: licencje modeli zmieniają się między wydaniami, a dokumentem, który rządzi, jest karta modelu od wydawcy. Strona jak wybrać model ma inżynierską stronę tej samej decyzji.

Zapisz decyzję tam, gdzie model jest konfigurowany

Opis profilu modelu to dobre miejsce, żeby nazwać licencję, na której wzięto wagi, i datę, kiedy to sprawdzono. Jedzie razem z profilem do każdego środowiska i do każdego agenta, który go używa.

Komponenty specyficzne dla klienta¶

Własny stos wdrożenia dołoży komponenty, których ten inwentarz nie widzi: model, który wdrożenie hostuje samo, serwery MCP, które podłącza, zarządzaną bazę danych albo Redisa w miejsce usług z compose, reverse proxy, dostawcę tożsamości. Każdy potrzebuje tych samych trzech rzeczy, które mają tabele powyżej — komponent, licencja, zobowiązanie — zanim przegląd wdrożenia będzie kompletny. Domyślne elementy ścieżki compose są zapisane w licenses/components.toml pod deployment-review i service image, i tam właśnie należą też własne wiersze wdrożenia, w jego forku albo w jego repozytorium wdrożeniowym.

Jak to zostaje prawdą¶

Check działa przy każdym pull requeście w jobie security i w make check, więc workflow utrzymaniowy to w większości check odmawiający przepuszczenia.

Zmienia się zależność. Dependabot albo make deps-upgrade rusza lockfile; job security wywala się z THIRD_PARTY_NOTICES.md is stale. Uruchom make licenses, przeczytaj diff, zacommituj. Jeśli diff dokłada komponent bez licencji albo taki ze zbioru do przeglądu, check nazwie wpis w policy do napisania, a pull request poniesie decyzję obok aktualizacji, która jej potrzebowała.

Zmienia się licencja. Komponent przejrzany na jednej licencji po aktualizacji rozwiązuje się na inną; check mówi reviewed as X but resolves to Y - review it again. Stara decyzja nie przeżywa sama z siebie.

Zamyka się ustalenie. Wpis w policy przechodzi z open na accepted wraz z fulfilled_by albo komponent znika i check prosi o usunięcie wpisu. Zregeneruj noty; ustalenie schodzi z góry pliku.

Zmienia się model albo usługa. Nic w lockfile'ach się nie rusza, więc nic się nie wywala. Do aktualizacji są tabela modeli powyżej, opis profilu modelu i własne wiersze komponentów wdrożenia, a tym, co o to prosi, jest checklista wydania.

Zmienia się obraz. Nowy tag bazowy, dołożony pakiet Debiana, nowa usługa compose: licenses/components.toml jest edytowany w tej samej zmianie, a scripts/docs_drift.py przypomina, gdy Dockerfile się ruszył, a ta strona nie.

Checklista wydania¶

Zanim wydanie zostanie wycięte, i jako dowód do niego dołączony:

[ ] make licenses-check przeszedł na commicie wydania; linia werdyktu jest w podsumowaniu joba security
[ ] THIRD_PARTY_NOTICES.md na tym commicie jest notami tego wydania; oba obrazy niosą swoje pliki licencji (/app/THIRD_PARTY_NOTICES.md oraz .venv/**/*.dist-info/ i /app/licenses/texts/ w obrazie backendu; /app/licenses/ we frontendowym, z NOTICE, OFL.txt i jednym katalogiem na pakiet)
[ ] Otwarte ustalenia w notach to te, które wymienia ta strona, każde z issue, które nadal jest tym właściwym
[ ] licenses/components.toml wymienia tagi obrazów i usługi compose, których wydanie faktycznie używa
[ ] Jeśli do katalogu albo do tabeli modeli powyżej dołożono rodzinę modeli, jej licencję odczytano z aktualnej karty modelu
[ ] Gdy będzie już istniał SBOM per wydanie z #1415: jest dołączony do wydania, a jego zbiór komponentów zgadza się z notami dla dwóch obrazów

Podsumowanie¶

Obrazy niosą około pięciuset pakietów stron trzecich, niemal wszystkie na MIT, Apache-2.0 albo BSD; plik licencji każdego pakietu jedzie razem z nim, a THIRD_PARTY_NOTICES.md jest generowanym indeksem.
Decyzje mieszkają w licenses/policy.toml i licenses/components.toml; check wywala się na wszystkim, co nie ma decyzji, i na decyzji podjętej o licencji, która od tego czasu się zmieniła.
Otwarte i śledzone jest jedno ustalenie: runtime sandboksa budowany na wdrożeniu. Dwa kolejne zostały rozstrzygnięte, a nie zostawione otwarte — AGPL PyMuPDF-a, przejrzany i utrzymany, z własną sekcją, oraz obraz Redisa, wymieniony na Valkey.
Wagi modeli i hostowani providerzy są wybierani per wdrożenie na warunkach wydawcy albo providera; ta strona mówi, co sprawdzić, a wdrożenie zapisuje, co wybrało.