Konsola¶

Konsola to aplikacja webowa, przez którą konfiguruje się wszystko inne opisane na tej stronie. Ta strona jest mapą: do czego służy każdy obszar i która strona wyjaśnia go porządnie.

Jeśli szukasz jednego ekranu, najszybszą drogą jest "?" w nagłówku strony — odtwarza on przewodnik po tej stronie, a strona, w której nagłówku nie ma "?", nie ma przewodnika do odtworzenia. Czat nie ma nagłówka: jego wskazówki są w ustawieniach czatu, pod suwakami obok mikrofonu.

Listy zasobów, w tym Inbox i Routines, wypełniają pozostałą wysokość strony również wtedy, gdy są puste. Szablony Routines pozostają w formularzu tworzenia zamiast osobnego panelu pomysłów. Get started rezerwuje miejsce podczas pobierania checklisty, aby Briefing i karty poniżej nie przeskakiwały.

Czat używa większych portretów agentów bez obwódek. Przełącznik Files pozostaje w polu wiadomości podczas otwierania i zamykania panelu; animacja respektuje ograniczenie ruchu. Ustawienia czatu pokazują najpierw bieżący model. Rozwiń Zmień model, aby edytować uzupełnionego dostawcę i model; wybór zaczyna działać po zatwierdzeniu. Karty załączników znajdują się nad polem wiadomości bez dodatkowego panelu z cieniem.

Dashboard¶

Strona startowa to układalna siatka widgetów i jest odpowiedzią na pytanie "co się dzieje" bez otwierania pięciu stron.

Istnieje czterdzieści pięć kart. Nie zobaczysz wszystkich: karta jest bramkowana uprawnieniem, którego wymagają jej dane, więc widget, którego nie możesz odczytać, nigdy się nie montuje, a jego zapytania nigdy nie wychodzą — poza twoimi własnymi powiadomieniami, niżej, które wymagają tylko tego, żebyś był zalogowany. Pusty pas znika razem ze swoim nagłówkiem, zamiast stać tam pusty.

Przełącznik na górze mówi, czyj to dashboard, i oferuje tylko widoki, które możesz otworzyć. Każdy zaczyna od widoku Ja:

Widok	Odpowiada na
Ja	Powitanie i Twój okres w jednym zdaniu; Twoje runy, ile się skończyło, co na Ciebie czeka i ile to kosztowało; potem wywołania czekające na Ciebie, Twoje rozmowy, Twoi agenci i co Ci udostępniono
Organizacja	Układalna strona opisana niżej
Grupa	Członkowie jednej grupy - ich runy, wydatki, modele, kiedy pracują i kto korzysta najwięcej. Grupę wybierasz obok przełącznika. Grupa, której członkowie nic nie uruchomili w okresie, mówi to raz, z przejściem do grupy, zamiast strony pustych kart
Wdrożenie	Tylko dla admina deploymentu — sumy platformy, kondycja, najbardziej obciążeni najemcy, oceny

Widok organizacji pokazuje karty, które odpowiadają danymi, pogrupowane w pasy. Reszta - integracje, kanały, rutyny, synchronizacja wiedzy, działy, członkowie, sandboxy - czeka w katalogu, jedno kliknięcie dalej pod Customize:

Pas	Odpowiada na
(bez tytułu, na górze)	Podsumowanie, runy w czasie i to, jak się skończyły
Needs attention	Co czeka: zatwierdzenia, ostatnie błędy, zapas w budżecie, twoje najnowsze powiadomienia
Usage & cost	Których agentów się używa, wydatki, minuty rozmów, kiedy dzieje się praca, skąd przychodzą runy, miks modeli, opóźnienia, jakość odpowiedzi, kto z tego korzysta

Dashboard otwiera się kartą Get started, dopóki nie zrobisz wszystkich jej kroków: opowiedzieć agentom o sobie, zacząć rozmowę, podłączyć usługę własnym kontem, ustawić rutynę i zbudować agenta - to ostatnie jest pytaniem do Architekta, który buduje go razem z tobą. Kto buduje agentów, ma po nich kroki organizacji: opublikować agenta, dać mu bazę wiedzy, dodać działy, zaprosić kogoś z zespołu i - jeśli może - wstawić agenta do komunikatora. Każdy krok jest odhaczany na podstawie tego, co istnieje, gdziekolwiek go zrobiono, a nie z kliknięcia na karcie; zamknięcie karty ukrywa ją w tej przeglądarce.

Twój własny widok pokazuje też Odkryj AgenticOS: po jednym kafelku na to, co łatwo przeoczyć - własny serwer MCP tego wdrożenia dla Claude Code, Codex albo Cursora, subagentów, sandboxy, appki, routines, komunikatory, przeglądarkę, bazy wiedzy i skills - każdy prowadzi tam, gdzie się to włącza, i tylko te, z których możesz skorzystać. Zamknij kafelek albo wszystkie; to też zostaje w przeglądarce.

Wykresy w czasie same dobierają krok. Odcinek od pierwszego runu w okresie do teraz jest rysowany w najwyżej 48 punktach, najdrobniejszym krokiem, który się mieści - minuta, pięć, piętnaście, godzina, trzy albo sześć godzin, dzień, tydzień - więc runy z jednego popołudnia czyta się w minutach, a kwartał w tygodniach, zamiast jednego skoku przy prawej krawędzi.

Zmiana układu¶

Przeciągnij kartę, zmień jej rozmiar, ukryj którąś. Układ jest twój — przypisany do ciebie i organizacji, w której jesteś, a nie do organizacji — więc zmieniając go, nie zmieniasz strony nikomu innemu.

Zapisz układ jako nazwany preset, żeby mieć więcej niż jeden i przełączać się między nimi. Zduplikowana nazwa zostaje odrzucona, zamiast po cichu nadpisać migawkę, którą chciałeś zachować.

Bramka działa na końcu, na tym, co dostanie

Zapisany układ może zmieniać kolejność i ukrywać, ale nie może odsłaniać. Filtrowanie po uprawnieniach dzieje się po rozwiązaniu układu — niezależnie od tego, czy układ pochodzi z domyślnego, czy z twojego zapisanego.

Rutyny i obserwacje¶

Routines ma dwie zakładki. Zadania agentów uruchamiają wybranego agenta według harmonogramu lub zdarzenia, z jego narzędziami; runy widać w Activity. Moje obserwacje tylko odczytują osobiste połączenia i przekazują znaleziska do prywatnego Inbox. Każda zakładka ma własne przyciski tworzenia. /routines?tab=watches otwiera obserwacje.

Discover na dashboardzie zaczyna się od ilustrowanych możliwości. Najedź na wykres w Your period, aby zobaczyć przedział i wartość; koszty są kwotami. Projekty pokazują opisy, a wiersze agentów używają tych samych avatarów co chat.

Karty dashboardu korzystają ze spójnych, zwartych wierszy, oznaczeń usług i etykiet statusu. Liczniki i wykresy dostosowują się do szerokości karty, również we własnych układach. Placeholdery odpowiadają rodzajowi ładowanej zawartości; niedostępny briefing pokazuje możliwość ponowienia zamiast informacji o braku propozycji.

Inbox¶

Inbox, pod Czatem w pasku bocznym, to to, co platforma przyniosła ci z własnej inicjatywy: co twoje obserwacje znalazły na twoich połączeniach i co zaproponował nocny przegląd. Liczba obok mówi, ile czeka. Czyta się go jak skrzynkę pocztową: jeden wiersz na rzecz, pilne pierwsze, skąd i kiedy przyszła, a odpowiedzi w wierszu. Filtruj po źródle albo otwórz Załatwione, żeby zobaczyć, co już przyjąłeś lub odrzuciłeś, i przywrócić odrzucone. Co znalazły na karcie Obserwacje w Rutynach otwiera go zawężonego do obserwacji. Krótsze wiersze otwierają twój dashboard jako Briefing, a pusty czat z agentem startowym pokazuje pierwszą z nich jako kartę, z linkiem do reszty.

To, co obserwacja znajdzie, a co nie musi trafić do ciebie od razu, czeka na twój poranek: o godzinie, którą trzyma proaktywność organizacji, jedno powiadomienie i jedna wiadomość prywatna od każdego jej bota w Slacku, Teams i Mattermost, który cię zna, wymieniają to, co nowe. Każde znalezisko trafia tylko do jednego briefingu.

Dzwonek¶

Obok wyszukiwania, w pasku bocznym: bieżący licznik tego, czego jeszcze nie przeczytałeś, a kliknięcie otwiera samą listę. W przeciwieństwie do widgetu powyżej, otwarcie pobiera stronę, na której właśnie jesteś, a nie pięciokartowy podgląd — Load more cofa cię, stronę po stronie, przez organizację, w której właśnie jesteś, plus to, co zaadresowano do całego wdrożenia, aż dojdzie do tego, co wypadło z zasięgu.

Każdy wiersz zaczyna się od tego, czego dotyczy: twarzy agenta z plakietką mówiącą, jak poszedł jego run, albo ikony rodzaju zdarzenia — zielonej dla ukończonego runu albo serwera MCP, który znów działa, czerwonej dla porażki albo wyczerpanego budgetu, bursztynowej dla zatwierdzenia albo ostrzeżenia o budgecie.

Przełącz organizację, a dzwonek jest jej: powiadomienie z organizacji, którą zostawiłeś, nie zniknęło — jest za przełącznikiem. Administrator wdrożenia to jedyny wyjątek — jego dzwonka nie zawęża organizacja, w której akurat działa, bo audytorium „admins” sięga go bez członkostwa, po którym można by zawęzić.

Wiersz z celem jest linkiem; ten bez celu — najczęściej własne ogłoszenie administratora aplikacji — służy tylko do oznaczenia jako przeczytany. Oznaczenie jednego wiersza jako przeczytanego albo wszystkich naraz od razu aktualizuje licznik; nic tutaj nie czeka na przeładowanie strony. Mark all read zbiera partiami nawet pięć tysięcy nieprzeczytanych wierszy, a potem pyta o licznik jeszcze raz — więc przy większej zaległości plakietka dalej pokazuje to, co wciąż jest nieprzeczytane, a kolejne kliknięcie dokańcza resztę, zamiast żeby plakietka ogłaszała skrzynkę, którą przerobiła tylko częściowo.

Każde kliknięcie zawsze posuwa sprawę dalej, nawet gdy cała partia to wiersze, których czytający już nie widzi. Nigdy ich nie oznacza: sprawdzenie dotyczy bieżących uprawnień, więc ktoś zdegradowany na tydzień i przywrócony zastałby powiadomienia bezpieczeństwa z tego tygodnia już przeczytane. Zamiast tego ucięte zamiatanie mówi, gdzie się zatrzymało, a kolejne kliknięcie rusza stamtąd.

I licznik, i zamiatanie mówią, kiedy zatrzymały się na tej granicy, a nie na końcu skrzynki — approximate w GET /notifications/unread-count i remaining w POST /notifications/mark-all-read — bo inaczej licznik dokładnie na granicy i prawdziwy licznik dokładnie tej samej wielkości to ta sama liczba.

Przeczytane to nie to samo co usunięte i dostępne jest jedno i drugie. Najechanie na wiersz odsłania krzyżyk, który wyjmuje go z listy; Clear w nagłówku wyjmuje wszystko, co jest aktualnie na liście — przeczytane i nieprzeczytane. Wyczyszczenie nieprzeczytanego wiersza oznacza go zarazem jako przeczytany, bo wiersz, do którego nic na ekranie już nie sięga, nie może dalej liczyć się do plakietki. Tak jak „Mark all read", jedno czyszczenie ma granicę — tysiąc wierszy — a dłuższa zaległość wymaga drugiego kliknięcia.

Czego wyczyszczony wiersz nie robi, to nie wraca. Powiadomienie zostaje zachowane i przestaje być wypisywane, zamiast zostać usunięte, i właśnie to sprawia, że tak jest: skrzynka rozpoznaje powtórzenie po fakcie, który opisuje, więc usunięty wiersz to taki, który następne sprawdzenie budżetu albo następna próba zapisałyby ponownie. Odrzucenie alertu, którym się już zająłeś, jest więc ostateczne — dla tego wystąpienia; nowy, o nowym fakcie, nadal przyjdzie. Wiersze wychodzą też same z siebie: dziewięćdziesiąt dni po zapisaniu, jeśli zostały przeczytane, i rok niezależnie od tego.

To, co tu trafia i co można wyłączyć, wyjaśnia Governance — ta strona to tylko dwa miejsca, w których to czytasz: dzwonek dla tego, co się właśnie wydarzyło, karta na dashboardzie dla kilku najnowszych, przy następnym otwarciu strony.

Asystent¶

Na każdej stronie, w prawym dolnym rogu, jest Architekt: agent, którego każda organizacja dostaje bez instalowania czegokolwiek, wspólny dla wszystkich, którzy mogą uruchamiać agentów (agents:run). Jest powiązany z serwerem MCP tej platformy. Zapytaj go, którzy agenci odpowiadają na pytania o zwroty, dlaczego nocny run się nie udał albo co jest w bazie wiedzy.

Powiedz mu, co agent ma robić, a zbuduje go z tobą, jedno pytanie naraz, każde z proponowanymi odpowiedziami: dobiera capabilities, bazę wiedzy i model, w jednym zdaniu mówi dlaczego, tworzy szkic agenta, sprawdza go na twoich własnych pytaniach jako nieopublikowany draft, poprawia to, co było źle, i publikuje go, gdy to zatwierdzisz. Tak samo ustawia rutynę.

Zanim cokolwiek się zmieni, pokazuje ci, co zatwierdzasz: szkic agenta jako sam szkic - gdzie powstanie, jego nazwę, co może robić i jego instrukcje - a wszystko inne jako dokładne wywołanie. Działa z twoimi uprawnieniami, więc znajduje i robi to, co ty mógłbyś, i nic więcej. Jego koszty liczą się jak każdego agenta.

Dymek nad nim mówi o tym, co na ciebie czeka — akceptacje, organizacja bez żadnego agenta — albo o stronie, na której jesteś, a czasem podsuwa wskazówkę. Kliknięcie dymka zadaje mu pytanie; × wycisza tę stronę, a dzwonek w jego oknie wyłącza dymki w ogóle. Dymek bez odpowiedzi znika po kilku sekundach. Pozostawiony w spokoju na niecałą minutę przycisk chowa się w prawą krawędź ekranu i zostawia wąski pasek, za który można go wyciągnąć - z kropką, gdy coś czeka - i zostaje tam między stronami, dopóki go nie otworzysz.

Na telefonie dymka nie ma - zasłaniałby stronę, o której mówi - a przycisk nosi zamiast niego kropkę. Akceptacje, o których już powiedział, zostają powiedziane do końca karty przeglądarki, nawet gdy link przeładuje konsolę.

Okno to ten sam czat co w konsoli, a nie strona osadzona w stronie. Otwiera się na czterech kafelkach, więc pierwsza wiadomość to jedno kliknięcie, i ma własną historię rozmów. Na telefonie zajmuje cały ekran.

Gdy wskazuje stronę, link otwiera się w konsoli za oknem i podświetla kontrolkę, o którą chodzi — przycisk tworzący agenta, zakładkę z akceptacjami. Aparat w nagłówku okna pokazuje mu stronę, na której jesteś: przeglądarka pyta, którą kartę udostępnić, a jedno zdjęcie trafia jako załącznik do twojej następnej wiadomości.

Dłuższe zadania planuje jako listę kroków, którą widać na bieżąco, zapamiętuje notatki o tobie między rozmowami, powie, ile kosztują twoi agenci, i usuwa tylko draft agenta, który utworzył przez pomyłkę, oraz rutynę, o której usunięcie poprosisz. Oprócz akceptacji i pustej organizacji dymek odzywa się, gdy twój run właśnie się nie udał, i gdy formularz jest otwarty, niedokończony, od minuty.

Dopóki organizacja nie ma modelu, nie potrafi odpowiadać. Otwarty wtedy wypisuje krótką rozmowę o tym, jak go podpiąć: zdobądź klucz API od dostawcy, otwórz Architekta w Agent Builderze, w sekcji Model wybierz dostawcę i wklej klucz, a potem wybierz model. Przycisk dostaje tylko ktoś, kto może zmieniać ustawienia organizacji; pozostali dowiadują się, kto może to zrobić.

Architekt jest agentem jak każdy inny, więc jego nazwę, model, wiedzę i resztę spec edytuje się w Agent Builderze - może to zrobić ktoś, kto zmienia ustawienia organizacji, bo uruchamia go każdy w organizacji. Na stronie organizacji jest karta, która wyłącza go dla wszystkich i ustawia jego powitanie. Ustawienia → Asystent to już tylko twoje własne wskazówki.

Zmiany wprowadzone gdzie indziej¶

Otwarta strona nadąża za zmianami wprowadzonymi gdzie indziej: w konsoli współpracownika, przez skrypt z kluczem API, przez Claude Code połączone z serwerem MCP platformy albo przez Architekta. Każdy udany zapis jest ogłaszany otwartym konsolom organizacji, gdy tylko zostanie zatwierdzony, także te, które wykonuje tylko konsola — udostępnianie, rutyny, boty kanałów, udostępnienia grup, ustawienia powiadomień — a lista lub strona szczegółów bez niezapisanych zmian pobiera dane ponownie na miejscu. Agent utworzony kluczem pojawia się na stronie Agents bez przeładowania, a agent udostępniony w jednej karcie pokazuje nowych odbiorców w innej.

Ogłaszane są też runy: gdy startują, zatrzymują się na zatwierdzeniu lub pytaniu i gdy się kończą. Run uruchomiony przez harmonogram pojawia się na otwartej stronie Activity i zmienia tam status, choć nie stoi za nim żadne twoje żądanie.

Wyjątkiem jest Builder, bo zapisuje draft w trakcie pisania. Gdy edytowany agent zmieni się gdzie indziej, Builder przestaje zapisywać i pobiera nową wersję. Bez niezapisanych zmian po prostu ją przyjmuje; z niezapisanymi zmianami mówi, kto i którędy go zmienił, i czeka na twój wybór: Przeładuj (ich wersja) albo Zachowaj moje zmiany (twoja, zapisana zamiast ich).

Słyszysz tylko o tym, co możesz odczytać: zmiana agenta, skilla, bazy wiedzy, pliku kontekstu, strony, klucza albo serwera MCP, których nie widzisz, nigdy nie trafia do twojej konsoli, a usunięcie trafia tylko do ról, które widzą każdy wiersz danego rodzaju. Runy trafiają do ról, które czytają historię runów albo decydują o zatwierdzeniach, boty kanałów do ról, które nimi zarządzają, a twoje powiadomienia tylko do ciebie. Gdy połączenie zostanie zerwane, konsola działa jak dotąd i sama się ponownie łączy.

Chat¶

Miejsce, w którym rozmawiasz z opublikowanym agentem. Selektor wybiera, który agent odpowiada, a run zachowuje się dokładnie tak, jak zachowałby się w Slacku albo za API — ten sam budżet, ta sama bramka zatwierdzeń, ten sam ślad audytowy, bo każda powierzchnia przechodzi przez jeden runner.

Lista rozmów mówi, z kim jest każdy wątek i kiedy ostatnio się zmienił. Wątek, którego run wciąż pracuje, ma kręcący się wskaźnik i czas trwania; wątek z odpowiedzią, której nie widziałeś od ostatniego otwarcia, ma kropkę, a otwarcie go ją gasi - tylko dla ciebie, bo udostępniony wątek każdy czytelnik czyta osobno.

Trzy rzeczy w kompozytorze, które warto znać.

Twoje własne konta. Agent powiązany z kontem każdej osoby z osobna w danej usłudze rozmawia z nią jako ty. Kontrolki czatu wymieniają, które z usług agenta potrzebują twojego konta i czy każda jest gotowa, wraz z przyciskiem połączenia, który otwiera zgodę providera w nowej karcie. Zapytaj przed połączeniem, a nic się nie pojawi, dopóki agent faktycznie nie potrzebuje usługi: wtedy odpowiedź zatrzymuje się na karcie z tym przyciskiem, a po podłączeniu konta ta sama odpowiedź idzie dalej. Skip pozwala jej iść dalej bez usługi.

Załączniki są parsowane i przekazywane wyłącznie do tej rozmowy; nie trafiają do kolekcji wiedzy. Zobacz Przetwarzanie plików.

Slash commands rozwijają się w prompt, zanim wiadomość zostanie wysłana. Wbudowane przychodzą razem z produktem; własne możesz napisać w Settings → Slash commands, a każdą wbudowaną, z której nie korzystasz, ukryć. Należą do ciebie, nie do organizacji.

@ wskazuje agentowi, czego użyć. Wpisz @, a menu pokaże, czego agent może użyć, w tej kolejności: jego serwery MCP, agentów, którym przekazuje pracę (przy włączonej capability delegowania), jego capabilities - Sandbox, Web research - jego skille, a potem bazy wiedzy i pliki kontekstu. Wybór zostaje w twoim tekście jako @Nazwa, oznaczony swoim logo, a agent dostaje polecenie, by z niego skorzystał - z narzędzi serwera, narzędzi capability, wyszukiwania w bazie wiedzy, skilla - bez wklejania samej treści. Wskazanie agenta przekazuje mu pracę; nigdy nie zmienia tego, kto odpowiada. Usuń @Nazwa, a wybór znika. Wklejony link pokazuje ikonę swojej strony nad polem i w wysłanej wiadomości. Wzmianka nigdy nie poszerza tego, do czego agent sięga: serwer sprawdza każdą ponownie jako ty, wobec tego, co agent już ma. W panelu testowym Buildera menu czyta testowany szkic. Dopóki rozmowa jest pusta, pole pokazuje po kolei przykłady zbudowane z tego, czego agent może użyć - jego serwera, capability, delegata, skilla - oraz /; znikają, gdy tylko w nie klikniesz. Nad nim karty to własne pierwsze wiadomości agenta, ustawiane w Builderze pod jego instrukcjami; agent bez nich proponuje cztery własne wiadomości czatu, w tym jedną z pytaniem, co potrafi, i jedną z ustawieniem rutyny.

Pod odpowiedzią. Agent z Następnymi krokami proponuje pod najnowszą odpowiedzią do trzech następnych kroków jako przyciski, a kliknięcie wysyła jeden z nich. Linijka mówi, co zanotował o tobie albo co zapomniał, z Zarządzaj (Manage) prowadzącym do samych notatek - poproś, żeby coś zapomniał, a zapomni. Gdy prośba wymaga capability, której agent nie ma, karta proponuje ją włączyć albo poprosić o to właściciela agenta (jak).

Zachowanie prośby, która zadziałała. Najedź na własną wiadomość: kalendarz zamienia ją w rutynę - ten sam prompt, domyślnie co tydzień, na agencie, który odpowiedział - a robot prosi Architekta, żeby zbudował agenta, który to robi. Najedź na odpowiedź, a zakładka prosi Architekta, żeby zrobił skill z tego, jak to zostało zrobione, i każdy agent zrobił to następnym razem tak samo; dostaje twoją prośbę i odpowiedź, a przycisk widzi ten, kto może pisać skille.

Linki, które wskazują. Link do konsoli, który agent napisze w odpowiedzi - „tu jest przycisk, który podłącza twój Gmail” - otwiera tę stronę bez przeładowania konsoli, a ?highlight= w nim wskazuje kontrolkę, którą nazywa, tak jak linki Architekta.

Agent AgenticOS poznaje cię. Dopóki twoje konto nic nie mówi o twojej roli ani pracy, powitanie zaczyna krótką rozmowę: czym się zajmujesz, co wypełnia ci tydzień, w jakich narzędziach pracujesz - po jednym pytaniu, każde z odpowiedziami do wybrania. To, co powiesz, trafia do twojego profilu, więc od tej pory wie to każdy agent, a rozmowa kończy się maksymalnie trzema kartami do ustawienia - rutyną, usługą do podłączenia, własnym agentem - każda na jedno kliknięcie. Pomiń pytanie albo poproś o coś konkretnego, a zamiast tego zrobi robotę.

Co zauważyła w nocy. Tam, gdzie organizacja to włączyła, raz dziennie, wcześnie rano twojego czasu, platforma przegląda w zadaniu w tle twoje ostatnie rozmowy: prośba, którą powtarzasz, staje się propozycją rutyny, to, czego agent dowiedział się o twojej roli - propozycją profilu, a twój pusty czat z AgenticOS dostaje pierwsze wiadomości napisane pod twoją pracę. Propozycje czekają jako karty w tym pustym czacie, na twoim dashboardzie i w dzwonku, a Ustawienia → Asystent pokazują wszystkie - tam przywrócisz odrzuconą albo wyłączysz to dla siebie; przyjmij jedną, a zostanie ustawiona, odrzuć, a ta sama propozycja nie wróci. Nic się nie uruchamia, gdy nic nowego się nie wydarzyło, a to, ile może to kosztować, ma limit na osobę. Link do czatu z ?agent=<slug> otwiera czat na tym agencie.

Godziny pracy w Settings → Profile mówią agentom, kiedy pracujesz, więc rutyna, którą zaproponują, wypada w twoim dniu. Nic na nie nie czeka: to wiedza dla agenta, nie harmonogram.

Po ponownym otwarciu rozmowy widzisz najnowsze wiadomości. Wybierz Wczytaj wcześniejsze wiadomości nad historią, aby przeczytać starsze tury. Trwające odpowiedzi i niezapisane wyniki pozostają widoczne podczas odświeżania zapisanej historii.

Gdy agent pracuje, to, co wysyłasz, czeka na jego odpowiedź, jak w każdym czacie: stoi w kolejce nad kompozytorem i wychodzi, gdy run się skończy. Przeciągnij wiadomość w kolejce albo użyj jej strzałek, żeby zmienić kolejność. Send now wysyła ją zamiast tego do trwającego zadania - agent czyta ją w następnym kroku i zmienia kurs bez zaczynania od nowa, a w rozmowie pojawia się tam, gdzie dotarła. Wiadomość z plikami zawsze czeka na odpowiedź. Slack, Telegram i Mattermost działają po swojemu, jak opisuje Kanały.

Wychodzenie w trakcie odpowiedzi. Nie musisz czekać. Zamknij kartę, wyjdź z aplikacji albo otwórz inną rozmowę, a agent dokończy odpowiedź sam: trafi ona do rozmowy, a dzwonek - i e-mail, jeśli zostawiasz je włączone dla runów, które się kończą albo nie udają - powie Ci, że jest, z linkiem do niej. Tura, która po godzinie bez nikogo przy ekranie wciąż trwa, zostaje zatrzymana i dostajesz o tym informację (CHAT_DETACHED_TURN_MINUTES). Taka, która czeka na zatwierdzenie albo na Twoją odpowiedź na pytanie, powiadamia Cię przez nie. Gdy wrócisz, zanim odpowiedź się skończy - do rozmowy, z innej karty, po odświeżeniu strony - czat podejmie ją tam, gdzie jest, ze wszystkim, co agent już zrobił, i dalej rysuje ją na bieżąco.

Na telefonie czat działa jak komunikator: pole wpisywania zostaje nad klawiaturą, a rozmowa przy ostatniej wiadomości, gdy klawiatura się otwiera, Enter zaczyna nową linię, a załącznik i dyktowanie są pod jednym +. Pola nigdy nie są na tyle małe, żeby iOS je przybliżał.

Rysunki. Agent z Wizualizacjami rysuje pod swoją wiadomością - diagram, explainer z suwakami, scenę 3D - a ty widzisz, jak powstaje w trakcie pisania; jego skrypty startują po zakończeniu. Panel pokazuje cały rysunek, dopasowany do rozmowy, z przyciskami do pełnego ekranu, pokazania kodu, pobrania, skopiowania SVG jako obrazu, powiększenia i zapisu jako aplikacji z linkiem do udostępnienia. Gdy rysunek zgłosi błąd, agent już o nim wie; Napraw prosi go ponownie. Na telefonie stuknięcie otwiera go na pełnym ekranie. Karta Ostatnie wizualizacje na dashboardzie pokazuje najnowsze rysunki zrobione dla ciebie, a każdy otwiera rozmowę, w której powstał.

Oglądanie przeglądania. Gdy agent z przeglądarką zaczyna na stronie, jego przeglądarka rysuje się na żywo pod wiadomością agenta: okno z adresem i stroną taką, jak widzi ją agent, jedną linijką nad stroną o tym, co robi teraz, i kursorem, który przesuwa się do tego, co klika albo w co pisze. Okno ma stały kształt i rośnie oraz maleje razem z rozmową; kilka przeglądań naraz stoi obok siebie, po dwa w rzędzie, gdy jest miejsce. Przycisk maksymalizacji otwiera jedno na pełnym ekranie, a przywrócenie odkłada je z powrotem pod wiadomość. Pełna lista kroków, każdy z tym, po co był, jest pod przyciskiem kroków.

Przejmowanie przeglądania. Gdy przeglądanie trwa, Przejmij w pasku przeglądarki zatrzymuje agenta po bieżącym kroku i oddaje ci stronę, w tym samym oknie: klikaj, pisz, przewijaj, wklejaj. Oddaj i agent kontynuuje od miejsca, w którym skończyłeś. Gdy agent nie przejdzie strony sam - logowanie, captcha - przeglądarka mówi Agent cię potrzebuje i po co. Ktoś, kto może oglądać runy, ale nie edytować agenta, może patrzeć, ale nie sterować. To samo okno otwiera się na osobnej stronie z linku z kanału. Zobacz Przeglądarka.

Wskazywanie na stronie. Przycisk z dymkiem w pasku przeglądarki pozwala kliknąć miejsce na stronie i dopisać do niego notatkę - ten przycisk, nie tamten. Add to message wkłada stronę do Twojej wiadomości jako obrazek z zaznaczonym miejscem, razem z notatką i adresem strony, do wysłania albo dopisania reszty. Działa też po skończonym przeglądaniu, na jego ostatnim obrazie.

Zostajesz zalogowany. Gdy przeglądanie działa w Twoim imieniu - Twój czat, Twoja wiadomość prywatna, Twój własny harmonogram - Oddaj proponuje Zapamiętaj moje logowanie do strony, na której jesteś. Zaznacz to po zalogowaniu, a kolejne przeglądania w Twoim imieniu startują tam zalogowane: ciasteczka i dane strony są zapieczętowane w vault tylko dla Ciebie, nigdy nie są pokazywane i nie są używane dla odwiedzającego widget, wspólnego kanału, klucza API ani wyzwalacza zdarzeń. Ustawienia → Logowania pokazują zapamiętane strony, a Zapomnij sprawia, że następne przeglądanie zaczyna się wylogowane. Zaloguj się do strony otwiera tam przeglądarkę na dowolnej stronie tylko dla Ciebie, zanim agent będzie jej potrzebował: zaloguj się, oddaj ją z zaznaczonym polem, a logowanie zostanie zapamiętane tak samo. Wymaga przeglądarki wdrożenia do logowania (BROWSER_SIGN_IN_CDP_URL).

Zatrzymanie oczekującego uruchomienia. Przycisk Stop pozostaje dostępny, gdy agent czeka na odpowiedź, zatwierdzenie lub połączenie konta. Działa również po odświeżeniu strony z oczekującym pytaniem lub zatwierdzeniem. Zatrzymanie zamyka oczekujące wywołania bez wznawiania modelu i zachowuje zapisany koszt. Możesz zatrzymać własne uruchomienie; osoby uprawnione do zatwierdzania mogą też zatrzymać uruchomienie oczekujące na zatwierdzenie. Jeśli tymczasowy błąd uniemożliwi zatrzymanie, karta pozostaje dostępna do ponownej próby.

Dyktowanie¶

Mikrofon stoi obok Wyślij przy każdym agencie, a także w menu +. Zamienia mowę na tekst w polu i nigdy go nie wysyła: to, co powiesz, trafia tam, gdzie był kursor, gdy nacisnąłeś mikrofon, gotowe do edycji, i nigdzie nie idzie, dopóki nie naciśniesz Wyślij. Sposób transkrypcji wybiera agent, na zakładce Dyktowanie swojej karty Głos (Voice):

Transkrybuj u providera włączone — przeglądarka nagrywa, a ten deployment wysyła nagranie do providera agenta albo do domyślnego providera organizacji. Działa w każdej przeglądarce, która potrafi nagrywać. Endpoint, jego limity i to, co jest zapisywane, opisuje Dyktowanie w czacie.
Wyłączone albo bez klucza, którym można wysłać — własne rozpoznawanie mowy przeglądarki, więc dźwięk trafia do jej dostawcy (Google, Apple) i nic nie kosztuje. Firefox go nie ma: jego mikrofon mówi o tym po naciśnięciu. Gdy przeglądarka słucha, notka nad kompozytorem mówi, że Dyktowanie agenta jest wyłączone, a temu, kto może edytować agenta, daje link do jego zakładki Dyktowanie.

Z providerem naciśnięcie mikrofonu wyświetla nad kompozytorem, który się nie zmienia, pigułkę nagrywania: Anuluj, poziom, licznik czasu i Stop. Enter zatrzymuje i transkrybuje, Escape anuluje, a nic, co wpiszesz albo naciśniesz w trakcie nagrywania lub transkrypcji, nie zostaje wysłane. Nagranie zatrzymuje się samo na najdłuższym dyktowaniu organizacji i jest transkrybowane, a mikrofon odłączony w trakcie kończy je tak samo, zamiast je odrzucać. Gdy wysyłanie trwa dłużej niż sekundę, pigułka pokazuje, ile już poszło; potem mówi Przepisywanie, dopóki nie przyjdzie tekst. Rozpoznawanie w przeglądarce ma własną pigułkę, z Zakończ dyktowanie.

Wszystko, co dyktowanie ma do powiedzenia, pojawia się w pasku nad kompozytorem, obok pigułki: prośba o uprawnienia, zablokowany albo brakujący mikrofon, ostatnie 30 sekund, pięć sekund bez dźwięku, nagranie krótsze niż sekunda (nie wysłane), nagranie zatrzymane na limicie i każda porażka. Ile słów wstawiono, słyszy czytnik ekranu, ale nie jest to pokazywane, bo słowa są w polu. Nagranie, którego nie udało się przetranskrybować, jest trzymane, dopóki nie naciśniesz Ponów albo Odrzuć.

Poświata wokół pola na hostowanej stronie, gdy mówisz, idzie za ustawieniem Animacja dyktowania (Voice glow) w Ustawienia → Profil → Wygląd (Settings → Profile → Appearance), obok motywu i ustawienia Animacje (Motion): Wyrazista (Vivid), Subtelna (Subtle) (domyślnie) albo Wyłączona (Off). Jest zapamiętywana dla każdej przeglądarki. Animacje decydują, ile ruchu pokazuje cała konsola: Systemowe (System) (domyślnie) idą za ustawieniem ograniczenia ruchu w systemie operacyjnym, Ograniczone (Reduce) ograniczają ruch bez niego, a Pełne (Full) zachowują ruch niezależnie od systemu operacyjnego. Gdy ruch jest ograniczony, nie ma żadnej poświaty, pasek pojawia się bez wysuwania, a poziom dźwięku to pięciostopniowy wskaźnik.

Karta Głos (Voice)¶

Na stronie Członkowie (Members) organizacji, dla kogoś z org:settings. Trzyma domyślny speech-to-text, który dziedziczą agenty i boty kanałów, oraz to, jak długo może trwać dyktowanie; to, czy agent dyktuje u providera albo odbiera rozmowy, włącza się na jego własnej karcie Głos (Voice). Maksymalna długość nagrania to od 10 sekund do 10 minut. Domyślny provider to provider i model z katalogu speech-to-text oraz język (automatyczne rozpoznawanie albo jeden stały język, co jest dokładniejsze). To także to, do czego boty kanałów ustawione na dziedziczenie wysyłają swoje wiadomości głosowe; Brak (None) go czyści.

Klucz, obok providera, to klucz z vaulta, którym wysyłany jest domyślny provider. Lista obejmuje klucze API, których przeznaczeniem jest ten provider i które widzi cała organizacja - platforma wydaje ten klucz na dyktowanie każdego członka i każdego dziedziczącego bota, więc prywatny klucz członka nie jest oferowany i zostaje odrzucony, jeśli zostanie wysłany. Gdy jest dokładnie jeden taki klucz, jest wybierany za ciebie i w każdym razie zapisywany po nazwie; nic nie wybiera klucza w trakcie działania. Provider bez klucza jest oznaczony brak klucza dla tego providera, a selektor prowadzi do vaulta, żeby go dodać. Gdy domyślny provider nie może działać - model wycofano z katalogu albo klucz usunięto lub uczyniono prywatnym - karta to mówi i prosi o wybranie klucza, gdy brakuje właśnie jego.

Dla kogoś, kto ma też runs:view, karta zaczyna się jedną linią o tym, co organizacja przetranskrybowała w ostatnich 30 dniach — „42 min · 118 nagrań (30 bez długości)” — w dyktowaniu, wiadomościach głosowych kanałów i API. Pokaż podział rozbija to na agenty i boty kanałów. Minuty liczą tylko nagrania, których długość została podana, więc linia mówi, ilu nie podano; jest ukryta, dopóki nic nie przetranskrybowano. Liczby pochodzą z GET /ml/calls/summary.

Karta Głos (Voice) agenta¶

Zakładka Build agenta ma kartę Głos (Voice) po ustawieniach modelu, z dwiema zakładkami: Rozmowy głosowe i Dyktowanie.

Dyktowanie trzyma Transkrybuj u providera. Włączone, mikrofon w czacie wysyła nagranie do providera: Własny tego agenta (domyślnie) wybiera parę z katalogu i klucz, którym ją wysłać - klucz API tego providera, który możesz zobaczyć, bo publikacja pożycza go każdemu, kto może uruchomić agenta - a dopóki go nie wybierzesz, używany jest domyślny provider organizacji, wskazany z nazwy. Organizacji zostawia providera, model i klucz organizacji. Wyłączone albo bez klucza, którym można wysłać, transkrybuje przeglądarka, co nic nie kosztuje.

Język wybiera się osobno: dziedziczony z organizacji albo stały - więc polski agent może zachować providera i klucz organizacji. Karta jest częścią spec, zapisywana z wersją roboczą i aktywna po publikacji agenta, a dotyczy dyktowania do tego agenta i wiadomości głosowych, które dziedziczą jego boty kanałów. Resztę opisuje kolejność.

Rozmowy głosowe¶

Rozmowa głosowa to mówiona rozmowa z opublikowanym agentem: mówisz, on odpowiada na głos, a ty możesz mu przerwać. Rozmowy włącza się w agencie; organizacja nie ma ustawień rozmów.

Karta Głos (Voice) agenta, na zakładce Rozmowy głosowe: provider i model rozmowy (dla Azure nazwa deploymentu i jego model bazowy), klucz, głos z przyciskiem odtwarzania, żeby go usłyszeć, język mówiony (albo Za rozmówcą), Najdłuższa rozmowa (10 minut, gdy nieustawiona, najwyżej 50) oraz Instrukcje dla rozmów. Karta wymienia, co agent przekazuje swojemu modelowi tekstowemu w rozmowach, mówi, że guardrails nie mogą odfiltrować wypowiedzianych słów, zanim zostaną usłyszane, i że rozmowy są zapisywane jako tekst, bez zachowywania dźwięku. Zaczyna działać po publikacji agenta.
Przełącznik Rozmowy głosowe embeda, w formularzach widżetu i hostowanej strony - zobacz Kanały.

Zanim zaproponuje rozmowę, konsola pyta, czy ten agent może ją odebrać (GET /agents/{id}/voice), żeby nikt nie udzielał dostępu do mikrofonu tylko po to, by zostać odrzuconym. Odpowiedź mówi, czego brakuje: głosu ustawionego w agencie, modelu, który nadal jest oferowany, albo klucza.

Przycisk rozmowy stoi w kompozytorze czatu w miejscu „Wyślij”, dopóki pole jest puste - po wpisaniu czegoś wraca „Wyślij” - przy każdym agencie. Gdy ten agent nie może odebrać rozmowy, przycisk jest przekreślony, a najechanie, fokus albo naciśnięcie mówi dlaczego. Ktoś, kto może edytować agenta, dostaje Otwórz w Agent Builderze, co otwiera jego kartę Głos (Voice) na zakładce Rozmowy; każdy inny słyszy, żeby poprosił kogoś, kto może.

W trakcie rozmowy nad kompozytorem, który zostaje taki, jaki był, razem z wersją roboczą i załącznikami, unosi się pigułka: co robi rozmowa, jej czas, fala dźwięku obu głosów, push-to-talk, wyciszenie i Zakończ rozmowę. Rozmowę kończy tylko Zakończ rozmowę; otwarcie innej konwersacji albo nowego czatu ją rozłącza. Domyślnie mówi się bez trzymania przycisku; push-to-talk (przytrzymaj przycisk albo Spację) to wybór zapamiętywany w przeglądarce. Przy ograniczonym ruchu falę zastępuje schodkowy miernik poziomu.

Rozmowa przechodzi przez stany, które nazywa pigułka: łączenie, słuchanie, ty mówisz, myślenie, agent mówi, przerwanie, praca nad narzędziem, czekanie na twoje zatwierdzenie, zatwierdzenie, którego nie możesz udzielić, prawie koniec czasu i zakończenie - przez ciebie, przez limit, zerwane połączenie albo awarię.

Rozmowa toczy się w konwersacji: każda tura jest rysowana jako wiadomość, którą się stanie, rośnie słowo po słowie w miarę mówienia, czytnik ekranu słyszy każdą linię, gdy jest ostateczna, a zapisana wiadomość zajmuje jej miejsce bez żadnego przesunięcia, więc rozmowa zostaje potem w historii i możesz dalej pisać. Gdy agent myśli albo uruchamia narzędzie, konwersacja mówi o tym tam, gdzie pojawi się jego odpowiedź.

Zatwierdzenia zapadają w rozmowie: karta w konwersacji pokazuje narzędzie, jego dokładne argumenty i to, co usłyszano, że powiedziałeś, z odliczaniem 60 sekund. Decydują tylko jej przyciski; powiedzenie „tak” niczego nie zatwierdza. Bez approvals:decide karta mówi, że narzędzie wymaga zatwierdzenia, którego nie możesz udzielić głosem, i proponuje zakończyć rozmowę i kontynuować pisemnie. Pytania, które zadaje agent, pojawiają się jako karta pytania czatu, także czytana na głos: stuknij odpowiedź albo po prostu ją powiedz. Praca, którą agent przekazuje swojemu modelowi tekstowemu, pokazuje każdy krok w trakcie, a kroki zostają potem na turze. Limity są mówione: minutę przed końcem najdłuższej rozmowy dostajesz ostrzeżenie, a gdy skończy się czas albo budżet, agent mówi jedno zdanie i rozmowa się kończy.

Pasek nad kompozytorem wskazuje to, co wymaga twojej uwagi: prośbę o mikrofon, czekające zatwierdzenie (z Pokaż kartę), ostatnią minutę, limit kończący rozmowę, ponowne łączenie albo to, jak działa push-to-talk. Gdy rozmowa się kończy, karta w konwersacji mówi, jak długo trwała i ile tur zapisano, albo jaki limit ją zakończył, z przyciskiem Zadzwoń ponownie. Rozmowa, która w ogóle się nie zaczęła, mówi dlaczego nad kompozytorem, z Spróbuj ponownie.

W Aktywności (Activity) rozmowa to jeden wiersz z plakietką mikrofonu, a filtr rodzaju (Tekst albo Rozmowy głosowe) zawęża do rozmów; rozmowa, która się ponownie połączyła, to nadal jeden wiersz, z czasem i kosztem wszystkich połączeń zsumowanymi. Karta pulpitu Minuty rozmów (Voice minutes), w pasie Użycie dla posiadacza runs:view, pokazuje minuty i liczbę rozmów w okresie oraz trzech najczęstszych agentów.

Do czego służy każdy obszar¶

Sidebar grupuje je. Build to Agents, Routines, Apps i Activity; Knowledge to Knowledge bases, Documents, Skills i Context. Dwie grupy są zwinięte do nagłówka, dopóki ich nie otworzysz, bo ustawia się je raz i odwiedza rzadko: Connections (MCP servers, Channels, Remote agents, Vault, Sandboxes) i Organization (Organizations, Groups). Zwinięta grupa otwiera się sama na każdej stronie, która do niej należy, i zostaje tak, jak ją zostawisz.

Obszar	Zawiera	Przeczytaj
Agents	Katalog, Builder, wersje, udostępnianie, testowanie, aktywność	Twój pierwszy agent
Chat	Rozmowa z opublikowanym agentem	Powierzchnie
Knowledge	Kolekcje, dokumenty, źródła synchronizacji, ustawienia ingestii	Przetwarzanie plików
Skills	Spisane procedury, które agent wczytuje na żądanie	Skille
Context	Stała wiedza przypięta do wielu agentów	Pliki kontekstowe
Routines	Harmonogramy i wyzwalacze zdarzeń	Wyzwalacze
Runs	Co się uruchomiło, ile kosztowało, czego dotknęło, czy zakończyło się błędem	Nadzór
Documents	Wszystkie pliki, które agenci trzymają dla ciebie: to, co załączyłeś, i to, co napisali	Sandbox
Sandboxes	Gdzie agenci uruchamiają kod: hosty, żywe sesje, polityka	Sandbox
MCP servers	Połączenia z zewnętrznymi narzędziami, osobiste i na całą organizację	MCP
Channels	Boty Slacka, Teams, Telegrama i Mattermosta, widgety, hostowane strony	Powierzchnie
Remote agents	Agenci innych dostawców, zarejestrowani po ich agent card A2A, do których delegują agenci	Capabilities
Vault	Poświadczenia, zapieczętowane per organizacja	Sekrety
Organizations	Członkowie, role, zaproszenia	Uprawnienia
Settings	Providerzy, domyślne ustawienia ingestii, powiadomienia, twój własny profil	Konfiguracja
Admin	Sam deployment: użytkownicy, najemcy, system, zadania w tle, ustawienia deploymentu	Deployment

Katalog Agents można filtrować po category i tag — edytowalnych, lokalnych dla organizacji etykietach pokazywanych na karcie każdego agenta. Każdy filtr to menu etykiet z agentów, które widzisz; zaznacz kilka, żeby go poszerzyć. Kategorie i tagi agenta utrzymujesz na jego stronie szczegółów, obok kontrolek avatara, a zmiana działa od razu, bez publikowania nowej wersji.

Szczegóły organizacji są podzielone na zakładki: Członkowie, Profil, Budżet i zgody, Proaktywność, Głos i AI Architect. Zakładki administracyjne zależą od uprawnień; AI Architect pojawia się, gdy można go konfigurować. Wybrana zakładka jest zapisywana w URL (na przykład ?tab=voice), a przełączanie zachowuje niezapisane wartości formularzy.

Języki¶

Konsola mówi po angielsku, polsku i niemiecku, w całości poza stronami prawnymi, które zostają po angielsku. Pierwsza karta przewodnika proponuje te trzy języki, a menu konta zmienia język w każdej chwili; wybór jest zapisywany na twoim koncie, więc konsola otwiera się w nim na każdym urządzeniu, na którym się logujesz. Możesz też poprosić agenta - "przełącz na angielski" - a strona zmieni się, gdy odpowie, bez przeładowania. Każdy agent odpowiada w nim, chyba że napiszesz w innym języku. Słowa produktu - agent, skill, run, budget, MCP i reszta listy z tłumaczenia - zostają angielskie w każdym języku.

Ta sama karta pyta, czym się zajmujesz, a Ustawienia → Profil (Settings → Profile) trzymają resztę tego, co agenci o tobie wiedzą: twoją rolę, nad czym pracujesz i twoją strefę czasową. Każdy agent czyta je na początku runu, więc nigdy nie powtarzasz ich w czacie; „w każdy poniedziałek o 9” to twoja 9. Strefa czasowa jest brana z przeglądarki przy pierwszym logowaniu, dopóki nie wybierzesz własnej.

Następny krok¶

Strona pusta dlatego, że nic jeszcze nie istnieje, proponuje, jak zrobić pierwszą rzecz - agenta, rutynę, coś udostępnionego działowi. Utworzenie skilla, pliku kontekstu albo bazy wiedzy kończy się toastem z Add to an agent dla każdego, kto może edytować agentów, więc to, co powstało, trafia do agenta bez wycieczki do Buildera.

Kiedy strona wygląda na pustą¶

Pusty stan i nieudane żądanie wyglądają tak samo. Każda strona tutaj rozsyła kilka zapytań i renderuje "nic jeszcze nie ma", gdy jedno z nich się nie powiedzie.

Więc zanim uznasz, że kolekcja jest pusta albo że agent nie ma żadnych runów, sprawdź zakładkę sieci. To zdecydowanie najczęstszy sposób, w jaki prawdziwy problem zostaje odczytany jako cisza.

Podsumowanie¶

Dashboard to czterdzieści pięć widgetów, które układasz sam, zapisywanych per osoba i per organizacja — wszystkie poza twoimi własnymi powiadomieniami bramkowane uprawnieniem, którego wymagają ich dane.
Zapisany układ może ukrywać i zmieniać kolejność, ale nigdy nie odsłania — bramka działa na końcu.
Dzwonek to bieżący licznik nieprzeczytanych, z pełną listą o jedno kliknięcie, niezależnie od tego, na której stronie akurat jesteś.
Chat, Slack i API to ten sam runner, więc to, co widzisz w konsoli, jest tym, co dostaje klient.
Zmiany wprowadzone gdzie indziej docierają same — przez API, MCP albo asystenta — a Builder pyta, zanim zastąpi niezapisane zmiany.
Slash commands są twoje, łącznie z wbudowanymi, a te, z których nie korzystasz, możesz ukryć.
Strona pokazująca "nic jeszcze nie ma" może być nieudanym żądaniem, a nie pustym zasobem.

Stopka panelu bocznego pokazuje wersję kompilacji konsoli obok wyszukiwania i powiadomień, także w zwiniętym panelu i menu mobilnym. Numer pochodzi z wersji pakietu frontendu zapisanej w kompilacji, więc jego odczyt nie wymaga żądania sieciowego. Podpowiedź określa go jako wersję konsoli; osobno aktualizowany proces API może mieć inną wersję.