Pliki kontekstowe

Plik kontekstowy to kawałek stałej wiedzy napisany raz i podpięty do wielu agentów: słownik pojęć, opis tonu marki, macierz eskalacji, lista produktów, które naprawdę sprzedajesz.

Jeśli pisałeś kiedyś AGENTS.md dla agenta kodującego, to jest ta sama idea w tym samym kształcie — plik w Markdownie mówiący, jak się tu robi rzeczy, trzymany obok pracy, a nie w środku jednego promptu. Różnica jest w tym, kto go czyta: AGENTS.md w repozytorium czyta cokolwiek akurat je otworzy, a plik kontekstowy tutaj jest podpięty do agentów, których wybierzesz, wersjonowany razem z nimi i edytowalny przez osobę, która naprawdę zna odpowiedź.

To odpowiedź na problem, który każda firma napotyka przy swoim trzecim agencie — te same trzy akapity wklejone do trzech zestawów instrukcji, a potem poprawione w jednym z nich.

Gdzie leży, między skillami a wiedzą

Trzy rzeczy podają modelowi tekst, a zły wybór między nimi to zwykła przyczyna agenta, który albo ignoruje to, co mu powiedziano, albo nie czyta niczego.

	Co trzyma	Kiedy model to widzi
Plik kontekstowy	Stałe fakty, krótkie i niezmienne — słownik, przewodnik po tonie, schemat organizacji	Zawsze albo na żądanie — Ty wybierasz
Skill	Procedurę dla jednego rodzaju zadania — jak obsłużyć wniosek o zwrot	Kiedy model uzna, że dzieje się właśnie to zadanie
Kolekcja wiedzy	Korpus zbyt duży, by go przeczytać — każdy dokument polityki, każde zgłoszenie	Tylko te fragmenty, które zwróci wyszukiwanie

Zasada praktyczna: jeśli coś jest krótkie i zawsze istotne, to plik kontekstowy. Jeśli jest długie, to wiedza. Jeśli to procedura, to skill.

Strona Context pokazuje na karcie początek każdego pliku. GET /api/v1/context zwraca go jako excerpt: kilka ograniczonych linii, nigdy całą treść.

Dwa tryby, a różnica między nimi to koszt

Każde przypięcie pliku ma tryb w ustawieniach capability Context agenta. Ten sam wspólny plik można wstrzykiwać u jednego agenta, udostępniać na żądanie u drugiego lub wyłączyć u trzeciego.

inject — zawsze obecnylink — czytany na żądanie

Treść jest wklejana do instrukcji agenta dosłownie. Model zna ją zawsze, bez decydowania, czy zajrzeć, i bez wywołania narzędzia.

Używaj go do rzeczy, których agent nigdy nie może pomylić: jak nazywają się Twoje produkty, do kogo eskalować, jak mówić o firmie.

Jest czytany w każdej turze, więc jest częścią kosztu każdej wiadomości. Wstrzykiwane pliki trzymaj krótkie.

Treść zostaje poza promptem i jest wystawiona przez narzędzie. Model czyta ją tylko wtedy, gdy uzna plik za istotny, wybierając po nazwie i po jednozdaniowym opisie, który piszesz.

Używaj go do materiałów, które liczą się czasami: rzadko potrzebnej polityki, regionalnego wariantu, długiej listy.

Nie kosztuje nic w turach, które go nie potrzebują, i nie kosztuje nic w ogóle, jeśli model nigdy nie zajrzy — co jest jednocześnie ryzykiem.

Opis pisz dla modelu, nie dla człowieka

Linkowany plik jest wybierany wyłącznie po nazwie i opisie. „Polityka zwrotów” mówi modelowi mniej niż „kiedy klient może zwrócić towar, jakie są terminy i trzy wyjątki” — a ta różnica decyduje o tym, czy plik zostanie kiedykolwiek otwarty.

Podpinanie ich do agenta

Pliki kontekstowe należą do organizacji, nie do agenta. Piszesz jeden, a wiąże się z nim dowolna liczba agentów.

Włącz na agencie capability Context, a potem podepnij pliki, które ma mieć. Edycja pliku później zmienia to, co wie każdy związany z nim agent przy jego następnym runie — bez ponownej publikacji, żadnego z nich.

O to właśnie chodzi i na to właśnie trzeba uważać: zmiana w pliku wstrzykiwanym jest zmianą w każdym agencie, który go niesie. Traktuj go jak wspólny, nośny tekst, którym jest.

W Builderze każdy wybrany plik ma przełącznik Używaj w tym agencie i wybór trybu. Te ustawienia należą do szkicu agenta i zaczynają działać po publikacji. Edytor biblioteki zmienia tylko wspólną treść i opis; format wynika z nazwy pliku. Istniejące wersje agentów bez indywidualnych ustawień zachowują poprzedni tryb i dostępność.

Capability pozwala też wyłączyć narzędzie do odczytu. Wyłączenie narzędzia do czytania oznacza, że do modelu trafiają tylko pliki wstrzykiwane i nic nie jest czytane na żądanie — rozsądny wybór, gdy chcesz, żeby wejścia agenta były całkowicie przewidywalne.

Można też zacząć od pliku: Dodaj do agenta na jego karcie dodaje go do szkicu agenta razem z włączoną capability Kontekst, a karta mówi, którzy agenci już go mają. Baza wiedzy ma tę samą akcję na swojej stronie.

Dostęp

Plik kontekstowy ma właściciela i widoczność, jak każdy inny zasób tutaj, a context:view bramkuje odczyt katalogu. Plik, do którego ktoś nie dostał grantu, to plik, którego nie może podpiąć, i decydują o tym te same trzy warstwy co wszędzie indziej.

Nic naprawdę tajnego nie trafia do takiego pliku — plik kontekstowy to tekst, który agent czyta na głos, gdy zadać mu właściwe pytanie. Poświadczenia należą do vaultu.

Podsumowanie

• Plik kontekstowy to stała wiedza napisana raz i związana z wieloma agentami.
• inject jest zawsze w prompcie i kosztuje w każdej turze; link jest czytany na żądanie i nie kosztuje nic, dopóki nie zostanie przeczytany.
• Linkowany plik jest wybierany po opisie, więc pisz go dla modelu.
• Edycja pliku aktualizuje każdego związanego agenta przy jego następnym runie, bez publikowania czegokolwiek.
• Krótkie i zawsze istotne → kontekst. Długie → wiedza. Procedura → skill.